melkweg

Mike Patton is een bezig baasje: bandje hier, zijprojectje daar. De voormalig zanger van de succesvolle band Faith No More heeft zich de afgelopen jaren lekker beziggehouden met de bands Mr. Bungle, Tomahawk, Fantômas en Peeping. Laatstgenoemde hiphop-crossoverproject is Pattons meest succesvolle tot op heden. En alsof het niks is gooide hij er projecten tegenaan met artiesten als Björk, Rahzel, Kool Keith, Amon Tobin, The Melvins en Sepultura. In z’n vrije tijd toert hij ook nog eens solo de wereld rond. De zanger staat bekend om z’n veelzijdige stemgeluid: hij kan zingen als Sinatra, grunten als een deathmetal frontman, scatten als Scatman John in z’n beste jaren en andere uiteenlopende geluiden imiteren. Z’n solowerk kan beschouwd worden als de muzikale vorm van David Lynch, de postmoderne absurdistische regisseur waarvoor Patton met liefde een soundtrack zou willen schrijven: een bizarre fusion van jazz en experimentele noise die op geen enkele manier te vergelijken is met de geijkte wijze van songstructuren.

De Oostenrijkse elektronica-artiest Fennesz experimenteert graag met zowel elektrische gitaar als laptop. Ook hij laat zich graag voeden door de creativiteit van andere artiesten gezien zijn eerdere samenwerkingen met Sparklehorse, Ryuichi Sakamoto en David Sylvian. Zijn elektronische geluidslandschappen zitten vol warme klanken en emotionele subtiliteit. Voordat hij dit jaar een gloednieuw album uitbrengt op het kwalitatieve Touch label (ook Biosphere, Johann Johannsson, Jacob Kirkegaard) zal hij Mike Patton prikkelen met complexe, gelaagde elektronica, drones en samplekunsten.