IN NO-TIME UITVERKOCHT: DE HARDHEID IS NOG STEEDS HARD!

De Hardheid kun je gerust de trotse vaders van de ska-punkscene noemen, en dat zijn sommigen van hen inmiddels ook. In 1996 richtten de schoolvrienden in Amsterdam de band op. Tussen 2003 en 2006 brachten ze twee iconische albums uit: 'De Nodige Hardheid’ en ‘Onze Jongens’. Daarna verdwenen ze van de muzikale aardbodem, maar duidelijk niet uit het collectieve geheugen: toen ze hun show in de Melkweg aankondigden, was die rap uitverkocht. We spraken met Harm van Putten, frontman en zanger, bij de laatste repetitie voor de show. 

Het laatste wat zij hadden verwacht na hun lange pauze is een uitverkochte MAX. “We wilden gewoon graag weer eens een show in Amsterdam, liefst in de Melkweg.” En verbaasd zijn ze, want ze hadden op 300 of 400 kaartjes gerekend. Volgens de band lijkt De Hardheid nu groter dan ze ooit zijn geweest. 

GEBOORTEPLEK

Misschien heeft het ook te maken met dat het concert zich afspeelt in het hartje van Amsterdam, de geboorteplek van de band. “Tja, de stad, dat was gewoon onze wereld toen. We gingen naar de Vrankrijk; daar kon je goedkoop bier drinken en ze draaiden toffe muziek. Zo kwamen we ook in de punkwereld terecht. Een ska-band was altijd welkom op een feestje en eind jaren ’90 was er een toffe undergroundscene in Amsterdam. We speelden veel in de OCCII en traditioneel bij café The Minds op Koninginnedag of -nacht.”
 

3 BIER 15 PIEK

In de afgelopen twintig jaar is er veel veranderd in de ska-punkscene, maar lang niet alles  en dat merkt de band ook. “We zien dat er weer veel jong publiek is, een beetje zoals twintig jaar geleden, echt heel leuk. Tegelijkertijd lijkt het nu meer geaccepteerd in de mainstream dan in onze tijd.”

Hier komt ook een nieuwe generatie aan artiesten mee en daar is Harm over te spreken: “Bandjes als Hang Youth doen onze harten wel sneller kloppen: lekker direct, lomp en geëngageerd. Het is superbelangrijk dat dat geluid wordt vertolkt.” 
Iets wat zij zelf natuurlijk ook doen. Zoals met nummers als ‘3 bier 15 piek’, dat een dystopisch verhaal schetst waarin bier in Amsterdam vijf gulden kost - een werkelijkheid die we helaas inmiddels al kennen. Ook hun grootste hit ‘Buurman’ gaat in op polarisatie, een thema dat nog nooit zo relevant is geweest. 
 

VIEREN DAT WE LEVEN 

Na drie repetities was het afgelopen vrijdag dan zover. “Het zit er allemaal nog in, het komt heel snel terug. Het kan altijd strakker en gelikter, maar het gaat vooral om het enthousiasme en dat is alweer helemaal terug.”

En dat enthousiasme is er zeker. “Bijna iedereen die ooit in De Hardheid heeft gespeeld, doet mee.” Met anderhalve band wisselen ze elkaar gedurende de nummers af, zo spelen er drie drummers en een extra blazer mee. Ook de volgende generatie staat op het podium: “Onze eeuwige reservegitarist Tommy, de zoon van saxofonist Henny, speelt een paar nummers mee. En Just, de puberzoon van onze trompettist, speelt ook een nummer mee. We gaan met z’n allen vieren dat we nog leven.” Naar eigen zeggen worden ze er zelfs twintig jaar jonger van.

Je vraagt je misschien af: is dit het begin van een nieuw hoofdstuk? Je zou bijna een boek kunnen schrijven over alles wat de band al heeft meegemaakt. Maar ze zijn nog niet klaar. “Er zijn dingen die ons nooit zijn overkomen, Lowlands bijvoorbeeld. Dat lijkt ons nog wel wat.”