Mononoke the Movie: The Phantom in the Rain (2024)

Ruim vijftien jaar na Mononoke de serie (2007) komt regisseur Kenji Nakamura – na een meer dan succesvolle Kickstarter-campagne – met niet één, niet twee, maar drie avondvullende anime rond een naamloos rondreizende ‘medicijnenverkoper’ in het Edo-tijdperk, die altijd opduikt net wanneer een bovennatuurlijke, wraakzuchtige, door menselijke wrok gevormde mononoke uitgedreven moet worden.

Met een nóg uitzinniger stilering, waarin alle wanden beschilderd zijn (met alles van traditionele ukiyo-e houtblokafdrukken tot moderne abstracties) in alle mogelijke kleuren (zachte pasteltinten, felle patronen, alles door elkaar) en, als er eenmaal gevochten wordt (en dat wordt er) een buitensporige overdaad aan vormen, beweging en expressie – alles op een onderlaag van traditioneel vezelrijk Japans washi-papier. De Mononoke-trilogie hoort zonder twijfel thuis in het lijstje ‘meest overstuurde lange animaties ooit gemaakt’.

Het is surrealistisch, randje psychedelisch en sommige recensenten merkten terecht op dat je thuis waarschijnlijk regelmatig de neiging voelt op de pauzeknop te drukken om alle visuele indrukken te bestuderen. Ja, klopt – maar wat is er mooier dan gezamenlijk alle controle los te laten en deze fantastische explosies van beeld en geluid te ondergaan op het grote doek?

En dan zie je, in dit eerste deel, ondertussen ook een teder verhaal van in het verborgene opbloeiende liefde tussen de jonge vrouwen Asa (serieus, ordelijk) en Kame (speels, chaotisch) binnen de Ōoku (harem) van het Edo-kasteel – inclusief alle paleisintriges. Een verhaal over wat er gebeurt als je te veel van jezelf offert voor het collectief – en hoe de wrok dan wraak komt nemen.

In de Melkweg vinden vaak gelijktijdig verschillende soorten programma’s plaats, zoals concerten, clubnachten en films. Houd er rekening mee dat er af en toe geluidsoverlast kan zijn van andere programma's tijdens de vertoning.